1
De glans van het leven
schildert zichzelf zonder
te weten of het ons bevalt
2
Hoe mooi zou de werkelijkheid zijn
helder en fris
als werkelijkheid
werkelijk is
3
Tussen enorme stenen pilaren
sloten lichamen dichter en dichter
aan elkaar
als één geheel stond het daar
Over het grote plein stroomde water
het regende dwars door de paraplu
van ongekende talen
4
De lange brug hangend
over
naar het onzichtbare einde
de horizon ligt er gebogen onder
5
Het gras onder de voeten weggemaaid
er verscheen een steen
daar stond hij alleen
de ander op het gras
Beiden zagen en bestonden niet voor elkaar
en toch verscheen de steen
onder het gras van de ander
6
Waterplanten lagen voor haar
de vrouw hoorde het lied van de bloem
De bloem in kinderen
herinneren zich de bloem
waar de rivier is geboren
keert de bloem naar zijn bron
De waterplanten wezen haar de weg
en de bloem sloot zich langzaam
7
Als een grote ruimte
gevuld is met afbeelding van menselijke
warmte en sfeer
gelijk woestijnen ‑ landelijke borstplaten
zoekt de kameel naar water
8
Bomen van vele lichtjaren oud
vielen als kachelpijpen
de grond waar ze eens stonden
schoffelt nu de mens niet gewenste
planten en kruiden
Langs de schutting groeide een
vergeet mij niet
het hout kreunde in de zon
de bloem probeerde haar naam te schrijven
9
Een vis zwom uit zee
en zette zich neer op een steen
De zee werd boos op hem en trok zich terug
het dal dat de vis voor zich zag
daar schrok hij van
en gooide de steen terug
10
De wind tilt zandkorrels
en waait het tot een berg
Een vogel tilt een broodkruimel
In alle tijden waait de wind
kruimels brood
vogels vliegen over de berg
11
Een koude dag
de winter sneeuwt zijn vleugels uit
Vlokken sneeuw zachter als veren
strijken langs de ruwe lucht
Een bel klinkt een vogel schrikt en wiekt op
slaat zich een weg door de gevlokte lucht
een barre tocht
12
In een wolk van slaap
ruist de dag uiteen
in geur en smaak
Zachter als mos was het moment
toen de dag begon
lichter en lichter werd
En schaduwd nu over
het vermoeide lichaam
13
Als wilde zwanen overvliegen
scharrelt de mus in de dakgoot