1
Warme lucht
bloemkoppen
hingen verveeld
Een lome beweging
trager dan de draai
viel het haar breed
Over beide schouders
lag het dun glanzend
in het wegebbende licht
Een ingekeerde blik deed wind
verstommen miljoenen zandkorrels
schermden de buitenwereld af
Gekamd licht viel over de haren
en brak het groen in de ogen
geopend lag het doorzicht in rood
Uiteengerekt verbleekt vielen
verzwegen woorden
de horizon lag als een streep
2
Een ochtendblad viel in de morgen
ver waar een heuvel lag
een stil woordenloos bericht
Nergens lag het beeld zo wreed
helder tussen de bil en de nerven
een vluchtige mond viel even hard
Stiller dan het lege bed
woelde het laken van de herinnering
de stem de lach wikkelde zich verder in
Onbekende klanken in bekende woorden
een zee van aarzeling
trof de lippen zacht
Ogen vielen dicht
een trilling de geur de eerste stap
vriendelijk neergelegd op de laatste trap
Het verlangde lag als een bloem
zeldzaam mooi gevouwen levensplooi
in het hart lag de zoen
3
Onkreukbaar fluweel behaard
hart en hoofd tegelijk
onbevangen een wereld zo groot
Gedachten en woordenloos
in stijgende lijn
verzilverd zonder dank
Doorzicht van het verloren gegeven
het geleefde lag als stille vorm
samengesmolten in pijnlijke steken
Doortrokken geluk in sneeuwende traan
de klik in de blik
verborgen heimwee
Wie sprak daar
als eerste
aan het eind van geboorte herinnering
Meegegroeid en nooit is weggegaan
over een veld van bloemen
de sensuele zee
Een doorzichtig gelaat
de mond als een wond
getrokken lijnen ver vooruit
4
Het stille teken in een eind
geleende tijd
niet geleefde werkelijkheid
Geen vriend of vijand
een langzame getuige
lag zijdelings
Nooit slapend
in sluimering wiegde het de vergeten appel
de zelfsprekende boom vroeg erom
De nooit gegeten vrucht
in leven gevallen
rijpte verder in gedachte
Wind blies verder
geruisloos verdwenen de nerven
het viel even stil
5
Wind schiep een nieuwe heuvel
een bil ontsproot aan de voet
en vouwde zich open
Het hing als een appel
de schil even dun de steel kwetsbaar
het breekpunt
Door gewicht viel de wonderlijke vorm
de val vertelde het zelfde
gelijk aan het eerste moment
Een stroom negatieven
het onbekende bleef hangen
het eerste werd de laatste stengel
In omgekeerde vorming
het zelfde
leven blies zichzelf weg