Vecht, vecht, vecht met mij, riep de uitgebluste Chemiekaan
vecht met mij, zoals ik het in Vietnam deed met grote lust.
Ik ben de veteraan, mijn vechtlust heeft al jaren droog gestaan.
Ik ben de grote leider, de wijze man en ben niet verontrust,
de financiële crises is een fluitje van een cent,
we pompen honderden miljarden in een foute boel, dat is milieubewust.
Een ieder krijgt een auto en een onderkomen in een oorlogskampement,
wij zullen ten oorlog trekken en voor een ieder een Amerikaans graf.
Het hele bedrijfsleven worden de steunpilaren, dat is pas intelligent.
De oorlogsindustrie is basis voor de vooruitgang, anders dan de doodstraf,
miljoenen die niet te eten hebben is opoffering voor het grote doel
vecht, vecht, vecht met mij, laat bloemen bloeien op het rijke massagraf.
Ik ben de republikeinse Chemiekaan, de rugleuning zonder schuldgevoel,
ik ben de man van land en zee en hunker naar de maan,
ontsnappen is onmogelijk, escape is alleen mogelijk via de dodenstoel.
Het zijn de schurkenstaten, Iran, vooral Chinezen, Russen, de Koreaan,
die het beletten, onze industrie is de menbraam van de elite democratie.
Een appeltje voor de dorst is het leeg roven het hele menselijk bestaan.